Je ogen vertellen me...
dat zij om je geeft, Alexander.
Misschien teveel.
In mijn land...
wie te verliefd is... verliest alles.
zij die ironisch verliefd zijn...
gaan door.
Je vader draait zich om in zijn graf, Alexander...
Na zoveel tijd met Atenienses dochter.
Ik heb gelijk, die meid heeft lef.
Kom terzake, Alexander?
Neem haar als je minnares.
Omdat ik een zoon wil...
wordt niet kwaad, Filotas.
De helft van je edelmannen hebben zusters,
waar je Macedonische moeders van kunt maken.
Om een Aziatische als koningin nemen,
en geen slavin.
Toont diepe respect voor onze overheersing...
het zal als geen ander ons verenigen.
Dat wil niet zeggen,
dat ik nooit een Macedonische zal nemen.
Als tweede vrouw...
... je beledigd Macedonie. - Alexander...
dit gaat om de eer, van ons koninkrijk.
Wat wil je hiermee bereiken, Alexander?
We kwamen naar Azie om ze voor hun misdaden te straffen,
dat hebben we al gedaan...
reeds 7 jaar van thuis weg, van kust tot kust...
jagen op onbelangrijke vogelvrijverklaarden.
Terwijl Macedonische mannen bloeden, voor wat?
Om straten of steden in Azie te bouwen...
om steden te vinden en uit te breiden is toch niet erg...
Wat brengt dat op voor Macedonie?
Het is rijker dan vroeger! - Wat geef je hun?
Met respect voor je leeftijd, Parmenio...
jullie waren beter in Gaugamela
terwijl jij verloor, konden we achter Darius...
Hoe durf je, Nearchos! - General Nearchos, voor u.
Alexander, toonde de vlag,
mijn vader of niemand van jullie kon...
Filotas! - Ga zitten.
Alexander, ik ken je van je geboorte...
ik onderhield je na de dood van je vader...
tenminste, om Zeus bestwil...
en voor deze raad die jou tot koning koos...
geef ons een Macedonische troonopvolger.
Een Macedonische erfgenaam.
Je was duidelijk. - Maar...
Parmenio...
na het huwelijk, ga je met 2 brigades naar Babylon.
Ik vertrouw erop...
en Antípatas naar Griekenland...
zodat ons imperium standhoud, en onze strijd niet voor niets was.
Ik ga noordelijk, daar ligt mijn doel.
Dan bid ik Apollo voor een behouden reis,
je lijkt helemaal niet op je vader.
Hoe durf je, Parmenio om Apollo te aanroepen?
Mijn vader deed niets anders dan oorlog.
Maar daar had hij alle redenen voor.
Hij genoot niet van oorlogsvoering zoals jij.
Hij hield tenminste met ons rekening...
luisterde naar ons, op zijn Macedonisch.
Hij nam geen beslissingen voor eigen bestwil.
Ik bracht ons verder dan mijn vader durfde dromen...
oude man, wij leven in een nieuwe tijd.
Alexander, wees redelijk!
Zijn zij onze gelijken?
delen in onze beloning?
je weet toch wat Aristóteles zei...
een Aziaat?
Sinds wanneer vertrouw je een Aziaat...
die nog nooit zijn woord hield tegen een griek.
Aristóteles is dood!
Bij alle goden, wat maakt jouw beter als hun?
Cassander...
ze zijn beter dan jou.
beter dan jou en je gelijken?
Alexander.
Het meeste wat mij stoort is dat je...
beslissing niet respekteerd.
een beetje respekt voor een wereld,
veel ouder als het onze.
En dus na 10 jaar...
na tussenkomst van zijn moeder,
trouwde hij een Macedonische...
Door deze verbond, Grieken, en Bárbaren...
de machtigste man op aarde,
nam een vrouw, van geen politiek belang.
Waarom?
Sommige zeggen, om de stammen bijeen te houden...
anderen, om voor een opvolger te zorgen.
En nog anderen...
dat Alexander, verliefd was geworden.
Wie van allen gelijk had...
betwijfel ik...
of hij verder keek dan zijn zwarte ogen.
Alexander...
speciaal voor jou.
Op deze glorieuze gelegenheid...
drink op op dit leger dat zoveel gegeven heeft...
en op diegenen die 7 jaar lang bij me waren.
Ik verklaar...
dat al jullie schulden betaald worden...
door de koninklijke schatkist.
Leve Alexander!
En ter ere van mijn bruid...
mijn mooie bruid...
erkennen we,
de vele vrouwen die deelden...
in onze moeilijke tijden...
ik beloof ze...
het recht op een echt huwelijk.
En voor onze jongens?
En tenslotte...
tenslotte...
de goden menen het goed met ons...
dat jullie kinderen van deze vrouwen,
een griekse opvoeding krijgen...
en militaire opleiding, onder onze bescherming.
Zodat zij het nieuwe leger worden van ons koninkrijk Azie.
Ik vond dit in Egypte...
de man die het me verkocht...
zei dat het van een tijd kwam,
dat de mensen de zon en de sterren aanbeden.
Ik dacht aan jou...
als de zon...
...Alexander, en ik bid dat je dromen schijnen...
over alle mensen.
Ik wens je een zoon...
je bent een groot mens.
Ik hou van je, Alexander.
Jij, houd van hem?
Inderdaad, Hefáistion.
Er zijn verschillende manieren van liefde, Roxana...
Kom.
Vrees niet.
Het zit...
als een man een vrouw om te baren zoekt...
en haar vind.
De legende wordt waarheid.
Grote man...
Alexander...
ik vermoord je nu.
Doe het.
Maak het af...
durf je niet...
ik zou hetzelfde doen.
Ik sterf voor niets, voor deze...
liefde.
Mijn leven is nu van jou.
Jij...
die mijn zoon draagt.
Wie is deze vrouw die je koningin noemt...
Alexander.
Een meid uit de bergen...
jij, als je ademt...
ze maakt al vijanden met haar koppig karakter.
Verwar ons niet...
Ik was nooit een barbaar zoals Philip zei.
Maar van Aquiles koninklijke bloed.
Zeus, is je vader.
Ik begrijp dat ze je gelukkig maakt...
maar luister naar me...
handel, en handel snel.
Na 7 jaar vragen de mensen zich af...
Wie is deze koning Alexander?'
Ik gaf je onweerlegbare bewijzen...
Antípatas ondermijnt je gezag.
Keer terug naar Babylonie, en versterk je centrum.
Of kom terug naar Macedonie, en reorganiseer, maar niet...
verder naar het oosten gaan achter een droom.
Jouw en mijn leven hangen daar vanaf.
Onthou, mijn enige gedachten zijn bij jou.
Jij moet je lot trotseren.
Denk aan je moeder...
geef me levensonderhoud...
en bescherm me voor je vijanden als je weg bent.
En onthou, altijd...
ik hou het meeste van jou.
Was je maar niet de reflektie...
van mijn moeders ogen.
Wie heeft dit gemaakt?
Vertel op. - De dienstjongens.
Deze samenzwering...
bracht Alexander volledig van zijn stuk...
niet omdat er dienstjongens mee gemoeid waren...
die zijn droom deelden...
maar belangrijker, Filotas was ook betrokken...
die hij kende van zijn jeugd...
werd vastgehouden door Alexander's wacht.
Alexander...
herinner me, wie ik was...
Ik herinner je Filotas, maar niet zoals jij je herinnert.
Het ziet ernaar uit dat de waarheid...
je eerzucht hebt.
Niemand van ons verdedigde Filotas...
maar niemand had er ook baat bij.
Daarbij, wat rechten had hij nog...
dat we zouden verdedigen.
Voor hij stierf, martelden we hem...
om uit te zoeken wat zijn vader, Parmenio, wist.
Maar we kwamen het niet te weten.
Maar Parmenio en zijn troepen...
in het oog houden was delikaat.
Was hij onschuldig?
Of besloot hij te handelen voor hij te oud werd?
Ze zullen uiteen gaan.
De mannen die hun koning volgen.
Alexander zal er niet zijn.
Alexander werd genoodzaakt te handelen.
Hij isoleerde het kamp, na de beschuldiging op Filotas.
Ga dan, Antígonas...
en Cleitus...
...en ga snel.
3 dagen snelle galop...
lijdde Antígonas, en Cleitus...
naar Parmenio.
Zijn soldaten aanvaarden de beschuldiging tegen Parmenio...
en was de gewoonde dat het hoofd van de familie...
verantwoordelijk was voor alles.
Cleitus...
En Antígonas. - Parmenio.
Ik herinner me ooit Pergolas te aanschouwen...
waarvan Alexander zoveel hield...
misschien zelfs meer dan het einde van de wereld vinden.
In de lente...
trok Alexander met 150.000 man
door de Hindu Kush vallei.
Naar het onbekende.
In zijn droom...
was dit de weg naar het einde van de wereld.
We waren nu een mobiel koninkrijk...
dat zich uitstrekte tot Griekenland.
Handelslui en architecten...
Dokters en genezers...
moeders, vrouwen, kinderen, geliefden...
hoeren, en de slaven niet vergeten...
deze anonieme werkende klasse.
Hard werkend, hopend op een beter leven.
Geen enkel bezet gebied...
bleef zoals het was.
Nochthans toegewijd aan Roxanna...
bezocht Alexander haar tent minder en minder...
na 1, 2 jaar, nog altijd geen opvolger.
Het kwetste Alexander zijn trots...
Er bestaat een kans Prometeus daarboven tegen te komen...
in een van die grotten.
Met een grote arendsnest...
vlak erboven.
En 's nachts daalt het neer...
en eet de lever van de arme Prometeus.
Herinner je wat Aristóteles zei over deze bergen?
Ja dat weet ik.
Als je op de top gaat...
zie je ten oosten Macedonie...
en de oceaan ten westen.
Ik heb angst dat deze wereld...
groter is dan je kunt vvorstellen.
Een wereld van reuzen.
De gidsen hebben alle gekende route geprobeerd...
er is geen route.
Misschien langs het zuiden.
Langs Índia.
We moeten deze muur oversteken naar het oosten.
Doen we, Alexander...
in een paar jaar...
maar eerst moeten je mannen terug naar huis.
Waar is jouw thuis?
Ptolemeu.
Ik denk meer en meer Alexandria.
Tenminste is het er warm...
de Zios...
hield van Alexandria.
De vrouwen brengen de mannen thuis...
ik heb er geen behoefte aan.
Jij hebt Babylonie, Alexander...
en je moeder wacht op een uitnodiging.
Ja, ik heb Babylonie...
maar elk land, elke heuvel ik oversteek...
neemt een illusie weg.
Dat elke overwinning de laatste is...
en toch probeer ik harder en harder...
om deze 'liefde' te bereiken.
Daar ergens is onze arend.
We moeten verder, Ptolemeu...
tot we een einde vinden.
Indie...
waar de zon geboren wordt...
rijker dan Perzie.
Was nog nooit ontdekt of veroverd.
Sinds het begin...
bood Alexander weerstand,
een land te verenigen zonder grenzen...
koningen die tegen hem samenzweerden...
stammen, geinspireerd door filosofen...
met duizenden te sterven voor hun vreemde goden.
Crateros, en zijn voorhoede...
vochten tegen harige mannen,
kleine mannen die in de bomen leefden.
Totdat Hefestión ons overtuigde dat het beesten waren,
die op mensen leken...
maar een harige vel hadden.
Ze noemden deze stam 'apen'.
En toen kwam de regen...
nog nooit hadden we zoveel water zien...
uit de hemel vallen, 60 dagen lang.
jij weet beter, Cleitus...
wat gaat je zoon hiervan zeggen?
Komaan, daar wordt je sterk van.
Mijn geliefde koning...
ik zal aan jouw zijde zijn...
Cleitos!
Breng de slang hierheen!
Vooruit!
Wat gebeurt er? - In zijn nek.
Nee, dit niet.
Hou vol, wees dapper!
Oh, Zeus.
Onze zoektocht naar glorie loste op,
we werden gewaar dat er geen ging zijn.
Tempels waren gevallen...
we slachten alle Hindoes af die weerstand boden.
En met de lokale wateren...
dronken we sterke wijn.
Toen we ons zuidoostelijk trokken...
gaf Alexander de veroverde gebieden terug,
aan de verslagen koningen.
En maakte ze bondgenoten.
Maar dit werd door het leger niet geaprecieerd...
en het begon zich af te vragen...
of Alexander een gekke zoektocht deed...
en zo Hércules na te doen.
Geef hem een kus, vooruit!
Op de goden!
En op de god van mijn moeder, Dionísio.
En op onze bondgenoten, hier aanwezig...
voor Hércules...
zo een 6.000 jaar geleden.
Op onze helden!
Roxana?
Je verliest je geloof...
deze Hindoes...
...zijn een kwaadaardig volk. - Je begrijpt ze niet.
Ik probeer...
maar er is meer, Alexander...
in Perzie ben je en grote koning...
hier, haten ze je!
Laat ons terugkeren naar Babylonie.
Daar ben je sterk.
We praten hier straks over.
Ja, straks, praten...
Deze nacht, kom ik. - Ik zal wachten.
Goede nacht, mijn koning.
Uwe Majesteit?
Een heildronk op de Begoas...
en op de 30.000 mooie perzische jongens...
die getraind zijn in deze prachtige leger te vechten.
Ter nagedachtenis van Philip...
dat hij leefde...
om deze macedoniers te zien veranderen...
in deze mooie leger.
Op Philip, de echte held.
Op Cleitus, en zijn aanstelling...
als gouverneur van Bactria.
Dat is de snelste manier, Ptolomeu.
We weten wat een pensioen...
en een verbanning is...
na 30 jaren dienst.
Je kunt deze grote provincie niet besturen.
Verbannen?
Heeft Zijne Majesteit,
ooit zijn beste vrienden...
een provincie gegeven zo ver van thuis?
dat maakt jou een goede gouverneur,
nietwaar Cleitus?
Het zij zo...
Ik verkies de ellende van Macedonie...
dan de Aziatische praalvertoon.
Ik zal niet kruipen...
zoals die zieke vrienden van jou.
Hefestión, Nearcus, Pericles.
Als gouverneur, van onze meest...
oostelijke provincie, lijkt het je niet beter...
zoals mijn perzische onderwerping...
voor mij te knielen, het is belangrijk dat ze het doen.
Ik sta erop?
En de grieken zijn niet anders?
Aanvaard je zijn griekse offers, alsof hij een zoon van Zeus is.
Nietwaar?
Als ze het aanbieden.
Waarom weiger je deze valse gelukwensen?
Wat soort vrijheid is het,
om voor jou te knielen?
Je knielde toch voor Hércules, en hij was een sterveling.
Maar als zoon van Zeus...
Hoe kun jij...
zo jong, je vergelijken met Hércules?
Waarom niet?
Ik heb meer bereikt, ben verder gereisd...
vermoedelijk, veel verder.
Hércules deed het alleen.
Heb je Azie alleen veroverd, Alexander?
Jij plande een invasie, of je vader?
Of is zijn bloed niet goed genoeg meer?
Zeus? Is hij het?
Je beledigd me, Cleitus...
als je het over mijn familie hebt, pas dan op.
Je vader zou nooit barbaren te vriend gemaakt hebben.
En zeker niet samen vechten,
als gelijken in het gevecht?
Zijn wij niet meer goed genoeg?
Ik herinner me een tijd...
dat we als mannen praatten, recht in de ogen.
Niet dit gekniel, en gekruip!
En nu kus je hen?
Nam een barbaarse vrouw, en maakte haar koningin?
Vertrek snel, Cleitus...
voordat je je leven ruineerd.
Heeft je grote fierheid,
geen angst voor de goden?
Dit leger... is je bloed, jongen.
Dit leger is zijn bloed!
Je maakt geen deel meer uit van mijn plan...
verdwijn uit mijn ogen!
Ben ik geen deel meer van je plan?
Wie dien ik dan?
Ik heb je leven gered in Gaugamela!
En nu verban je me?
Laat hem niet gaan, arresteer hem voor verraad!
Wie is met hem?
Ik aanroep mijn vader, Zeus!
Te getuigen, voor hem te verklaren!
dat je geen samenzwering tegen me plant.
Het volk is tegen je.
En ook de armen, Parmenio?
Die ik heb vermoord, schaam je je niet?
De grote dictator, van alle koningen!
Je bent een barbaar, en je moeder leeft in schande!
Cleitus.
Mijn god.
Laat me door. - Het mag niet, Uwe Majesteit.
Ik ben je koningin.
Ik wil hem zien...
ik wachtte 3 dagen.
Hij zei niemand, jij ook niet.
Hij heeft me nodig. - Nee.
Niet echt.
Heeft hij jou nodig?
Hefestión, je maakt een fout.
Het leger heeft je aanwezigheid nodig...
Alexander.
Cleitus...
een liefde die ik wil vergeten...
maar nooit zal vergeten.
Jij weet beter dan eender wie...
dat grote mannen nooit van iets spijt krijgen.
Jij bent Alexander...
je zelfmedelijden, zal je vernietigen.
Hoe ben ik zo arrogant geworden, blind...?
Soms is de enige uitweg...
arrogantie.
Dan had Cleitus gelijk, ik ben een tiran geworden.
Onsterfelijk, en ze weten dat...
en ze hebben er angst voor,
want zo worden ze trots op zichzelf.
Ik heb gefaald...
zoals zij.
MACEDONIE, JAAR EERDER
De koning van Macedonie...
en lijder der grieken.
Mijjn leven lang wacht opdat de grieken...
respect tonen aan de macedoniers.
Ze zeggen reeds...
Philip is een grote generaal, maar Alexander...
is gewoon groter.
Als je me nog 1 keer beledigd...
vermoord ik je.
Ik mis de lente, van Perzie.
Maak mijn paard klaar.
Ja, vader...
ik wil het ook voor geen goud missen.
Op een dag, verliezen we.
Hij maakt zichzelf belachelijk...
hij drinkt teveel wijn, mijn Philip...
hij heeft zijn verstand verloren.
Uwe Majesteit. - Átlas.
Ik hoop dat de prins,
van het spektakel geniet,
zoals ook...
onze regenten.
Hij is heel moe.
Frizenius, breng de rest van de wacht.
Koninklijke wacht!
Voorwaarts, mars!
Jouw wacht, Uwe Majesteit?
In deze menigte, overal grieken.
Cleitus...
Deze man kun je altijd vertrouwen, Alexander.
Behandel hem zoals mij...
en hij bewaakt je rug.
Hoe is het met je, Cleitus?
Laat de grieken zelf zien...
dat ik door mijn volk kan wandelen.
En dat ze me dan een tiran noemen.
Op de hoofdtribune, na mijn intrede.
Cleitus...
zorg dat de wijn rijkelijk vloeit.
Ik wil dat ze me mogen.
Waar wil je naartoe?
Ik ga alleen binnen...
ga naar de hoofdtribune...
Ga.
Ga!
Vader, het is beter dat ik meega.
Wil je dat de mensen zien wie mijn opvolger is?
Is dat wat zij wil?
Kijk niet ze geslagen Alexander, wees een man!
Je mag van geluk spreken dat je hier bent vandaag...
na je publieke voorstelling.
Bij Hécules, bij Zeus, bij al de goden...
gehoorzaam deze ene keer!
Heb moed vader...
vervolg je weg met glorie bij elke stap.
En ze zullen je herinneren, vader.
En nu, onze geliefde koning, Philip!
Laat de olympische spelen ter ere van hem beginnen!
Frizenius, ik zei je toch...
De koning leeft!
Alexander, zoon van Philip...
mogen de goden de koning zegenen!
Een koning nu, een koning.
Moge de goden Alexander zegenen!
Alexander!
Jij...
Ga.
Hoe kon je me zo beledigen in het openbaar?
Omdat het moest gebeuren.
Zo wou ik geen koning worden.
Niemand neemt het je kwalijk.
Achter mijn rug nemen ze het me kwalijk...
in het geheim.
Zij hebben geen macht. - Schande wel?
Wie vermoorde mijn vader?
Vertel op?
Vertel op, of ik beschuldig jou van de moord.
Frizenius... - Hij had hulp!
Heb jij hem geholpen?
Nee, nooit.
Waarom? Waarom zou ik?
Velen wilden het.
Grieken, Perzen, mannen...
Je bent gek, vervloekt,
je weet niet welke krachten je hebt vrijgemaakt
Wie overdrijft nu?
Ook al was het, je hartewens.
Een leugen, hij was mijn vader, ik hield van hem!
Hij was je vader niet!
Je bent geen bloed schuldig aan die man.
Je loog, en loog, en loog.
Zoveel leugens van een heks!
Bekijk je...
je bent alles, wat hij niet was.
Hij was grof, jij bent gevoelig...
hij was generaal, en jij een koning.
Hij kon niet eens zichzelf regeren, maar jij...
zult de wereld regeren.
Je bent vervloekt als je zo spreekt.
Zoveel trots, maar niet voor je man.
Ik opnemen? Voor hem?
Wat weet jij over Philip?
Nee, Alexander, Zeus, is je vader.
Gedraag je zo. - Ik wil je vermoorden!
Had me in mijn wieg vermoord...
je beviel van mij, als wraak.
Je zit vol haat...
haat voor de mannen.
Ik toonde mijn hart, Alexander...
en bij Zeus en Dionísio, je groeide op als schoonheid...
Verdoemd zij je heksenziel.
Jouw ziel is de mijne, Alexander.
Nee!
Je nam me alles weg, waar ik van hield!
Jij was het! - Hou op!
Hou op met je als een kind te gedragen.
Je bent een koning, gedraag je zo.
Parmenio is met ons deze keer...
stel Átlas terecht, meteen...
neem zijn eigendommen in beslag,
en verban zijn familie, voor altijd.
Jij weet niet wat liefde is, jij monster...
jij hartenbreekster.
Ik kan ermee leven.
Heb je niets van Philip geleerd? - Nee...
van jou, moeder...
...het beste.
Wat heb ik gedaan, dat je me zo haat?
Op een dag, zul je dit begrijpen...
maar ik draag alleen jou, in mijn hart.
Ik weet wat je nodig hebt...
nu is het de tijd, de goden begunstigen jou.
Rijkdom, macht, verovering...
al je wensen.
De wereld is van jou!
Neem het.
Verover het.
Hij zag zijn moeder nooit meer terug...
en tijdens zijn afwezigheid, vechtend tegen de noordelijke stammen...
liet Olympia zijn vrouw Euritica en zijn zoon vermoorden...
en uit noodzaak, terechtstelde hij ook zijn onkel Átlas.
Natuurlijk hebben jullie angsten...
wij allen hebben angsten.
Want niemand is ooit zover gekomen.
En nu zijn we weken...
van de oceanen, onze nieuwe tehuis
We bouwen een armada schepen...
en zeilen langs de Nijl terug naar Egypte.
En van Alexandrie, zijn we na een paar weken thuis.
Herenigd met onze geliefden...
en delen onze schatten en verhalen van Azie.
En genieten we van deze glorie...
tot het einde der tijden.
Volg Alexander!
Wat?
Stilte?
Wij zijn met je, Alexander!
Percasus...
een held.
Waar zijn die amazones die tegen mannen durven vechten?
Waar zijn ze naartoe?
We volgen je, Alexander!
Jij daar...
waar zijn die stammen, erger dan we totnutoe tegen vochten?
Nicimicus?
Antígonas?
Jullie breken mijn hart, mannen...
Bang.
Mijn koning...
ik voel geen zwakte,
dat tolereer ik niet bij mijn mannen...
maar ik heb veel mannen verloren...
jongens, nog nooit bij een vrouw geweest.
Sommigen stierven van ziekte...
sommige afgeslacht in Sytia.
Op de velden van Oxis...
sommige stierven vreedzaam...
anderen hadden dat geluk niet...
maar ze stierven.
40.000, hebben 8 jaar achter de rug...
en we marcheerden, meer dan 10.000 mijl...
in de regen, in de zon...
vochten we voor je.
Sommigen vochten meer dan 50 veldslagen...
en doden veel barbaren.
Als ik nu rondkijk...
hoeveel zie ik ervan?
En wil je dat we weer vechten...
tegen die gekke oostelijke stammen.
Ze hebben duizende van die...
olifant monsters...
er zullen honderden van ons sterven.
Craterus...
beste Craterus...
jij hebt het recht te spreken...
je bent een nobel mens.
Maar je weet dat ik,
vol littekens en breuken ben.
Door het zwaard,
stenen, kattapulten en stokken.
Ik heb alles samen met jullie beleefd.
Dat weten we, daarom houden we van je.
Maar bij Zeus, teveel zijn gestorven.
Je hebt geen zoon, Alexander...
en we zijn maar onderdanige mannen...
die de goden niet willen uitdagen.
Al wat we wensen...
is onze kinderen zien...
en onze vrouwen,
en onze kleinkinderen, voor een laatste keer.
Voordat we onze broeders vervoegen in de dood.
Ja, je hebt gelijk, Craterus...
ik ben achteloos geweest.
Ik had jullie naar huis moeten sturen, en dat doe ik.
Maar eerst moeten jullie de zilveren schilden zijn.
En dan elke man die 7 jaar gediend heeft.
Krijgt pensioen van mijn rijkdom.
Jullie worden gerespecteerd, rijk...
geliefd.
Jullie zullen door iedereen als helden behandeld worden...
voor de rest van jullie leven.
En een vreugdevol en vredige dood.
Maar je droom, Craterus...
na zijn doodstraf, dan...
Perzische kinderen nam. Juwelen en ander rijkdom.
Want jullie werden verliefd op de dingen...
dat mannen vernietigen.
Zie je het niet?
En jullie, zoals ik, weten...
dat na een tijd...
de herinnering blijft...
als jullie overwinningen verdwijnen.
Het zal altijd herinnerd worden...
jullie verlieten je koning, in Azie.
Ik ga verder...
met mijn aziaten.
Ze zijn coyotes, Alexander.
We vochten voor je, en jij laat ons in de steek?
Schande!
Waarom mogen we onze kinderen niet zien...
voor we sterven?
Ik betaal voor jullie bastaard kinderen.
Ik kreeg er niets voor terug...
het enige wat ik vraag, is nog 1 maand.
Schande!
Hij is je koning!
Toon meer respect!
Wat zou je vader zeggen?
Ik ga verder dan mijn vader ooit durfde dromen.
Wij gaan ook. - Ga dan...
Ik benijd de barbaren voor hun moed!
Ik ga naar het oosten!
Jij wilt ze laten sterven, om zelf groter te worden!
Wie zei dat? - Je keert nooit terug naar Macedonie.
Jij held, stap vooruit,
en zeg dat nogeens voor mij!
Waarom? Om mij te doden?
Dat is niet wat Zeus zei.
Ontwijd niet de gedachten van je vader!
We willen niet eindigen als Cleitus!
Verberg je niet,
verberg je niet in de menigte, of ik kom je halen...
En jij, noemt me moordenaar,
maar er kleeft geen bloed aan mijn handen!
Ja, jij kent Cleitus.
Jullie weten toch dat Cleitus mijn vader onteerde.
Na wat ik voor jullie gedaan heb, varkens!
Lafaards, verraders!
Waar zijn je mannen, waar zijn je tijgers!
Hij ging verder...
richting de andere oceaan...
verpletterde de rebellen, en...
terechtstelde de lijders...
maar hij deed niets...
wat een generaal in orlogstijd niet zou doen.
Maar tenslotte, splitste het leger zich.
En Alexander werd niet meer... door iedereen geliefd.
Blijf kalm...
we zijn zo sterk als de goden.
Dek de linkerflank...
en val aan langs rechts.
Waarop wachten, het is tijdverlies.
Linkse schilden!
Hou jullie klaar!
Armada, ten aanval!
Volg mij!
Bewaar jullie positie!
Vooruit Macedoniers!
Waar wachten jullie op, snel!
Verhef jullie zwaarden, en val aan!
Blijf op positie!
Aanvallen!
Volg me leger!
Volg, Alexander!
De rechterflank is in gevaar...
Zoek de rest van de cavalerie, en stuur ze naar het centrum!
Ga naar de rivier en breng de ganse cavalerie naar het centrum!
We moeten Craterus helpen, voor het te laat is!
Hefestión!
Naar het midden! - Naar het midden!
Rijd Macedoniers, rijd!
Weg daar!
Nee!
De paarden weigeren te gaan!
Te voet dan!
Terugtrekken, terugtrekken!
Vooruit, Ucéfalus.
Het is maar een schaduw.
Jij en ik samen, een laatste keer, Ucéfalus.
Is het niet prachtig, als koningen te leven?
En te sterven met eeuwige roem!
Vooruit Macedoniers...
waarom trekken jullie terug?
Willen jullie niet voor altijd leven?
In de naam van Zeus, aanvallen!
Aanvallen!
Alexander!
De koning is gevallen! - Aanvallen!
Het was de bloedigste van zijn veldslagen...
echte slachting, zonder enige logica.
We werden nooit meer mannen.
Hij leve, Alexander!
Alexander!
Mannen van Macedonie...
we gaan naar huis.
We gaan naar huis.
Zijn leven zou beindigd zijn in Indie...
maar dat is een legende.
In het leven...
Hércules stierf aan een...
vergiftigde hemd, door zijn vrouw gegeven.
Hij toonde zijn toewijding aan de goden,
na zijn grote reis.
Alexander, nam afscheid van het oosten...
en vertrok met zijn leger naar het westen...
hij doorkruiste de grote woestijn.
En zocht de kortste weg naar Babylon.
Die dag, wist niemand hoeveel gestorven waren.
Het was de grootste blunder in zijn leven.
In Babylonie eindelijk aangekomen,
na 6 jaar naar het oosten te zijn geweest...
trok Alexander weer de aandacht...
door met nog 2 vrouwen te trouwen.
De vorige nacht was hij...
Het water, Uwe Majesteit, hij mengde het met de wijn.
Hoe kan zoiets gebeuren?
Tífus, uit Indie?
Ik denk het niet, Uwe Majesteit...
een paar nachten rust zullen hem goed doen.
Maar geen wijn of koude dranken.
Kom dokter, eruit.
Ik voel me beter...
ik ben snel te been.
Als we in de lente naar Arabie vertrekken, moet jij mee.
Arábie...
je moet me kleden, als een Sheik.
Op een bombastische manier.
Jij bent de enige die me nooit heeft laten winnen.
De enige die eerlijk was tegen mij.
Je hebt me van mezelf gered...
verlaat me niet, Hefestión.
Mijn Alexander...
ik herinner me de man die Aquiles wou zijn,
en toen...
keek ik hem aan.
En toen, Patroclo...
wat gebeurde er toen?
Duizenden legenden die de jongeren geloven.
Maar hoe mooi die legende was.
Zoals we reiken, vallen we...
Hefestión.
Hoe zou je zonder mij zijn?
Ik ben niets zonder je.
Komaan, vecht, Hefestión.
We sterven samen.
Het is onze lot...
We zullen kinderen krijgen met onze vrouwen...
en onze kinderen zullen samen spelen.
Duizend schepen zullen hier vertrekken, Hefestión.
Rond Arábie...
naar de golf van Egypte...
Van daaruit bouwen we een kanaal door de woestijn.
Tot de Middellandse Zee.
Vandaar naar Carthago...
en naar Sicílie, zij betalen veel belasting.
Daarna...
bevechten de Romeinen ons, maar we gaan ze verslaan.
En we veroveren de noordelijke wouden.
En vanuit het paleis van Hércules, tot de Atlantische Oceaan.
En dan, op een dag...
nog geen 10 jaar van heden...
zal Babylon, met zijn diepe oorlogshaven...
de centrum van de wereld worden, Alexandrie zal groeien...
de volkeren zullen zich mengen en vrij reizen.
Ázie en Europa, zullen één worden.
En we zullen oud worden, Hefestión.
Kijkend van onze balkon, naar deze nieuwe wereld.
Hefestión?
Hefestión.
Nee!
Waar is deze dokter?
Ik kan dit niet uitleggen, Uwe Majesteit.
Het is onmogelijk.
Ik zweer dat... - Executeer hem!
Breng hem buiten en executeer hem.
Weg daar, weg daar. - Leugenaars!
Leugenaars, jullie allemaal!
Eruit, eruit, nu!
Jullie allemaal, eruit, nu!
Eruit!
Ben je weer zat, ga weg!
Hij is dood. - Wie?
Velen haten hem...
maar ik dacht niet dat iemand zou durven...
Hefestión is dood?
Ben je gek?
Jij heks was het...
Ben je gek?
Je nam van me waar ik van hield!
Allemaal dood!
Jij misbaksel, je geeft me zelfs geen zoon!
Alexander...
Alexander, ik heb een kind...
Uwe Majesteit?
Alexander, ik heb je kind.
Alexander, mijn man, mijn koning.
Ik heb je zoon.
Mijn arme zoon.
Raak me nooit meer aan.
Een laatste kans!
Voor valavond.
Op mijn oude vrienden.
E aos mitos.
En op de legenden.
Tot de volgende avond.
Ja, kom...
kom met ons.
Ik wacht op je... mijn geliefde zoon.
Wacht...
...wacht.
Aasgieren...
Ik heb de zoon van Alexander!
Nog 3 maanden!
Laat me, asjeblieft...
zijn zoon!
Alexander, we smeken je...
vertel ons wie...
wie gaat deze grote rijk regeren dat jij achterlaat?
Je bent een grote man, dit is maar het begin.
Afrikanen zullen je vermoorden.
Jij was een hel voor ze.
Zeus, is je vader.
Alexander, het leger zal zich verdelen.
er gaan revoluties komen,
zonder je bevelen, zal er oorlog komen.
Zeg ons wie.
Wat zei hij?
De beste.
Hij zei, de beste.
Nee, hij zei, Craterus.
Dé Craterus? - Hij zei, Craterus.
Babilonie, Perzie -Juni 323 A.C.
Op de 10e juni...
bijna op zijn 33e verjaardag...
Alexander's grote hart...
gaf het uiteindelijk op.
En terwijl hij zijn laatste adem uitblies...
herenigde hij zich met Heféstion.
Maar in zijn korte leven, heeft hij zonder twijfel...
de legendarische glorie van zijn voorvader, Aquiles evenaart...
en meer.
Zijn offer was een vroege dood...
maar om zijn deel in de onderhandeling te houden...
meen ik...
dat hij ook de dood overwon.
Olympia's overtreding op de dood van zijn vader...
is naar mijn mening een mogelijkheid...
ook zijn overlijden.
Alexander was te verliefd op glorie...
om het te stelen.
Alleen met bloed...
was hij schuldig.
Nee!
Binnen het uur...
vochten we als jakhalzen, voor zijn lichaam.
De wereldoorlogen waren begonnen.
40 jaar, hebben ze geduurd...
Cassander in Griekenland...
Craterus en Antígonas in Westelijk Azie.
Saluccas en Perdiccas, in het Oosten...
ikzelf, in Egypte, tot we zijn rijk verdeelden...
in vier delen.
Cassander bewees de smaak van macht...
want 7 jaar later liet hij Olympia executeren.
En binnen de 12 jaar...
vernietigde hij Alexander's bloedlijn.
Hij vergiftigde Roxana...
en de 13 jarige zoon van Alexander.
De enige erfgenaam voor zijn rijk.
Maar...
de waarheid is nooit simpel...
...en toch is het zo.
De waarheid is...
wij hebben hem vermoord.
Door zwijgen, en instemming.
Omdat, omdat we niet verder konden...
...hadden we verdergedaan,
om op het einde toch afgedankt te worden?
Zoals Cleitus?
Na zoveel tijd, onze wereld weg te geven...
aan Aziaten die we verachten?
De rassen mengen, eenheid?
Hij praatte over deze dingen...
maar was het niet alleen, Alexander...
en een andere bevolking die hem gehoorzaamde?
Ik geloofde nooit in zijn droom...
niemand van ons.
Dat is de waarheid over zijn leven...
de droom heeft ons uitgeput.
Hij moest sterven, voor hij ons vermoorde,
met zijn egoistische dromen.
Gooi dat alles weg, Katmus.
Het is larie van een oude man.
En schrijf, hij stierf aan koorts...
en een verzwakte konditie.
Ja, grote Farao.
Hij kon ook in Macedonie gebleven zijn,
trouwen, en een gezin stichten...
hij zou sterven, als een gewone man.
Maar zo was Alexander niet...
heel zijn leven...
vocht hij om zichzelf te bevrijden van angst.
En alleen daardoor...
was hij vrij.
De meest vrije man... die ik gekend heb.
Zijn tragedie was...
de stijgende eenzaamheid...
en zijn ongeduld tegen hun die hem niet begrepen.
En toen zijn wens,
om de grieken en barbaren te verzoenen...
een mislukking werd.
Wat? Mislukking?
Zijn mislukking...
was duizend maal groter dan het succes van anderen.
Ik leefde...
ik heb lang geleefd, Katmus.
Maar de glorie en herinnering van de mannen...
zal altijd aan diegene behoren...
die hun visoenen volgden.
En de grootste van allen is...
die we nu noemen...
Megas Alexandros.
De grootste Alexander van allen...